جامی › شمارهٔ ۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی سود یقین دم زیانی می زن / بر گرد یقین تار گمانی می تن
مرگ است یقین چنانچه در قرآن است / باشد برسی به مرگ جانی می کن