جامی › شمارهٔ ۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خواجه که ندیده چشم کس خوانش را / نشکسته به دندان طمع نانش را
دریوزه گری خواست ز وی مشتی آرد / کرد آرد به زخم مشت دندانش را