جامی › شمارهٔ ۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن گل که اجل به سینه چاک افکندش / صد رخنه به جان دردناک افکندش
چون نیم شکفت غنچه بشکافته سر / تیغ ستم خسان به خاک افکندش