جامی › شمارهٔ ۲۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گردون که پی پاس ز سهم خطرت / گردد شب و روز چون سپر گرد سرت
گر بتواند به میخ انجم دوزد / قبه صفت آفتاب را بر سپرت