جامی › شمارهٔ ۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کی بنده ز لطف شاه خود بگریزد / وز مایه عز و جاه خود بگریزد
جز سایه او نیست پناه دگرش / حاشا که کس از پناه خود بگریزد