انوری › قسم بر بی‌گناهی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بود / نه کتابی و نه حرفی و نه قیلی و نه قال
سخن بنده همینست و بر این نفزاید / که نیفزاید از این بیهده الا که ملال
تا که امید کمالست پس از هر نقصان / بیم نقصانت مباد از فلک ای کل کمال
به چنین جرم و تجنی که مرا افکندند / ای خداوند خدایت مفکن در اقوال