نفحات وصلک اوقدت جمرات شوقک فی الحشا / ز غمت به سینه آتشی که نزد زبانه کما تشا
تو چه مظهری که ز جلوه تو صدای صیحه صوفیان / گذرد ز ذروه لامکان که خوشا جمال ازل خوشا
همه اهل مسجد و صومعه پی ورد و دعای شب / من و ذکر طلعت و طره تو من الغداة الی العشا
زکمند زلف توهر شکن گرهی فکنده به کار من / به گره گشایی لعل خود که زکار من گرهی گشا
دل من به عشق تو می نهد قدم وفا به ره طلب / فلئن سعی فبه سعی ولئن مشی فبه مشی
به تو داشت خو دل گشته خون ز تو بود جان مرا سکون / فهجرتنی و جعلتنی متحیرا متوحشا
چه جفا که جامی خسته دل ز جدایی تو نمی کشد / قدم از طریق جفا بکش سوی عاشقان جفاکش آ