جامی › شمارهٔ ۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای پریرخ مرو از خانه ما / رحم کن بر دل دیوانه ما
در غم عشق تو افسانه شدیم / بنشین گوش کن افسانه ما
ازمی عشق چو پیمانه پریم / لب بنه بر لب پیمانه ما
گنج حسنی چه طلسم انگیزیم / که شوی ساکن ویرانه ما
مست عشقیم و دهد ذوق دگر / بر رخت نعره مستانه ما
نور جستیم ز شمع رخ تو / آتش انداخت به کاشانه ما
دید جامی سوی خالت گفتی / کی به هر مرغ رسد دانه ما