جامی › شمارهٔ ۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنچه در عشق توأم دمبدم است / رنج بر رنج و الم بر الم است
شاد باد از تو دل پر هوسان / گر من از غصه بمیرم چه غم است
نیست برمن ستم از تیغ تو زخم / می زنی بر دگران آن ستم است
گر کنی میل به دینار و درم / آنم از دولت عشقت چه کم است
دلم از داغ غمت پر دینار / جیبم از سیم مژه پر درم است
در حریم تو دل سخت بتان / زیر پا بیش زریگ حرم است
سر نپیچد ز سگانت جامی / خدمت اهل وفا مغتنم است