آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست / زابرو و غمزه تیر بلا بر کمان اوست
صاحبدلان به راه وفا خاک گشته اند / گو خوش بران که رخش جفا زیر ران اوست
ما در میان غصه چو موییم ازان کمر / خوش آن که دست کرده کمر در میان اوست
دامن کشان چو گل به سر سبزه تا گذشت / دستان بلبلان چمن داستان اوست
تا بهره مند شد ز کف او عنان به رخ / خونم دوال بسته ز رشک عنان اوست
باشد چو جام دیده پر از اشک حسرتم / تا دیده ام که جام دهان بر دهان اوست
یک جامه نیست بر تن جامی ز غم درست / جز خشک گشته پوست که بر استخوان اوست