صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد / گره ز رشته جانهای بی قرار گشاد
ز ذوق بوس و هوای کنار توست به باغ / که غنچه کرد دهان باز و گل کنار گشاد
بهار شد سوی بستان گذر که هر گرهی / که داشت شاخ گل از غنچه در بهار گشاد
گشاد از دهن تنگ تو دلم آری / ز غنچه مرغ چمن را بود هزار گشاد
ز سرو و لاله تماشای قد و روی تو کرد / چو باغبان به چمن چشم اعتبار گشاد
نهاد بر جگر لاله داغ چون سوسن / زبان به وصف تو بر طرف لاله زار گشاد
بغیر یار ندیدم درون پرده کسی / قضا چو پرده عزت ز روی کار گشاد
ز شهر عشق مخوان سوی کعبه جامی را / که پای تابه غربت درآن دیار گشاد