جامی › شمارهٔ ۱۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بوی آن آشنا که می آرد / جز نسیم صبا که می آرد

گر چه ما را خبر نکرد وبرفت / خبر او به ما که می آرد

شرط یاری پیام یار آریست / شرط یاری بجا که می آرد

به جگر خستگان خار جفا / گل باغ وفا که می آرد

نامه او مثال عافیت است / سوی این مبتلا که می آرد

هجر درد و نسیم وصل دواست / درد ما را دوا که می آرد

صد دعا می فرستدش جامی / یک جواب دعا که می آرد