جامی › شمارهٔ ۱۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر مست که می به دست گیرد / زان نرگس می پرست گیرد

آن را که فکند ساقت از پای / جز ساعد تو که دست گیرد

با قدر بلند سدره خود را / پهلوی قد تو پست گیرد

گر عشق تو بر فلک نهد بار / پشت وی ازان شکست گیرد

از زلف تو بخت کار ما را / تعلیم گشاد و بست گیرد

هر چند که سیست لام زلفت / صد ماهی دل به شست گیرد

جامی که و جام می که خود را / از لعل لب تو مست گیرد