انوری › در حسب حال و وارستگی خویش| ” میراث‌دار ادب پارسی “

امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش / بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو / هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم