جامی › شمارهٔ ۲۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کیم پیکان تو از دل برآید / مگر چون غنچه ام از گل برآید
مریز ای دیده سیل خون به جیحون / مبادا موج بر ساحل برآید
دهد یاد من از محمل نشینیت / چو مه زین نیلگون محمل برآید
سرشکم بر درت افتاده زانست / کز آنجا حاجت سایل برآید
شبی بگذر خرامان بر خرابات / که صد غوغا ز هر محفل برآید
گر افتد عکس رویت بر مه نو / چو ماه چارده کامل برآید
مگو جامی بدار از دامنم دست / که از دست من این مشکل برآید