انوری › شمارهٔ ۳۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شود زیادت شادی و غم شود نقصان / چو شکر و صبر کنی در میان شادی و غم
ز شکر گردد نعمت بر اهل نعمت بیش / به صبر گردد محنت بر اهل محنت کم