زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم / دهد شکوفه ز موی سفید خود یادم
شمیم سنبل و بوی گلم ز باد چه سود / چنین که عمر گرانمایه رفت بربادم
چو شاخ میوه که آرد شکوفه پیش از برگ / ندیده برگ جوانی به پیری افتادم
ز گریه پای به گل مانده ام چو سرو و هنوز / ز میل قامت گلچهرگان نه آزادم
بغیر پشت خمیده نماند بر من هیچ / پی سجودبتان بس که پشت خم دادم
اگر نه همچو الف راستم چه تدبیر است / به لوح هستی ازینسان نگاشت استادم
دل از بتان پریزاد چون کنم جامی / چو من ز مادر فطرت بدین صفت زادم