انوری › شمارهٔ ۳۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

لنگ خواهی مرا روا باشد / دل از این من چگونه تنگ کنم
تا ترا من به قلتبانی تو / حاش لله که هیچ ننگ کنم
آن ترا از زن و مرا ز خدا / چون به میزان خود به سنگ کنم
تو بدان صلح کرده‌ای با زن / من بدین با خدای جنگ کنم