آن تندخو که آمد خون ریختن فن او / گر خون من نریزد خونم به گردن او
هر دم چرا نهد رو دامن به پشت پایش / چاک است جیب جانم از رشک دامن او
طاق رواق عیشم گردد چو گاه گاهی / بینم نشان به راهی از نعل توسن او
گر زان دو رخ گشاید برقع درون خانه / عکس مه و خور افتد بیرون ز روزن او
شبها چو دور ازان رخ بینم به ماه ترسم / کز برق آهم افتد آتش به خرمن او
هرچند تن چو مویی از درد توست عاشق / بی درد تو مبادا یک موی بر تن او
جامی تو را نبیند جز چشم روشن خود / بادا هزار رحمت بر چشم روشن او