جامی › شمارهٔ ۴۴۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

منم عاشق و بیدل و مبتلا / ز عشق تو افتاده در صد بلا
کشیده ست خوان بلا عشق تو / زند عالمی را به آن خوان صلا
ز ورد تلاوت مرا بازداشت / سرود غمت در خلا و ملا
کی آید تلاوت ز دستم چو من / زدم دست در تن تلا لاتلا
فروغ رخت از پس صد حجاب / دهد دیده را نور و دل را جلا
چو راندی چنین آخرم کاشکی / نمی خواندیم سوی خویش اولا
رسانید جامی غم دل به عرض / فان شئت فاسمع و الا فلا