برگل از سبزه خط غالیه بویی داری / چشم بد دور چه آراسته رویی داری
چه دلاویز بود زلف تو یارب که دراو / صد دل آویخته از هر سر مویی داری
با همه نیک بود خوی تو لیکن چو فتد / با منت کار چه گویم که چه خویی داری
چشم بهبود مدار ای که دل افتاده چو من / درکف فتنه گری عربده جویی داری
گوی گفتن ذقنت را سخن بیهوده ست / گوش تا چند به هر بیهده گویی داری
بس که گلچهره اسیر تو شد و لاله عذار / چون چمن پر گل و لاله سر کویی داری
واصل کعبه شدن حد تو نبود جامی / اینقدر بس که به راهش تک و پویی داری