در وقت گل ای بلبل فریاد بسی داری / خوش وقت تو کز هرگل فریادرسی داری
از قافله لیلی گر واپسی ای مجنون / این بس که به گوش از وی بانگ جرسی داری
از کوی وی ای زاهد مایل سوی فردوسی / گر نغلطم از بستان رو در قفسی داری
پروانه صفت هرکس گرد سر تو گردان / لیکن تو کجا هرگز پروای کسی داری
از بهر خدا بگسل پیوند رقیب از خود / تا چند چو گل دامان در چنگ خسی داری
کردی به دل ای صوفی اسباب جهان شیرین / با دعوی طاووسی شغل مگسی داری
از مهر بتان جامی هر لحظه برآری دم / چون صبح درین معنی روشن نفسی داری