روشن شبی که شمع شبستان من شوی / ظلمت زدای کلبه احزان من شوی
جان ریختم به پای تو از چاک سینه کاش / پا در حریم سینه نهی جان من شوی
پاکان نیند درخور تو سینه ها کباب / من چون پزم خیال که مهمان من شوی
با باد همنفس نکنم سویت آه را / ترسم چو زلف خویش پریشان من شوی
حیرانیم خموش کند ورنه پیش تو / چندان کشم نفیر که حیران من شوی
چون طوطیان به شکر تو شکر شکن شوم / گر زان دهان و لب شکرستان من شوی
جامی نیم به ملک سخن خسروم خوش آن / کز خط خوب خواجه دیوان من شوی