جامی › شمارهٔ ۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غافلی می گفت کای بنا بنای خانه ام / ساز محکم ور نه زانم غیر درد و غم چه سود
زیرکی بشنید گفتا چون بنای عمر ما / سخت سست آمد بنای آب و گل محکم چه سود