جامی › شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می خورد طعمه های رنگارنگ / خواجه از کسب اشتهای دروغ
می دمد بادهای ناخوشبوی / معده بر سبلت وی از آروغ
نگشاید فقیر روزه خویش / جز به نان جوین و تره و دوغ
می شود هرچه می خورد نوری / که رسد زان به آفتاب فروغ