جامی › شمارهٔ ۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی به کف دیوان خود گفتی که از صاحبدلان / کی بود لایق که از پیش نظر دورش نهند
شد دلت رنجه چو گفتم بر سر گور توباد / کن وصیت تا چو میری با تو در گورش نهند