جامی › شمارهٔ ۴۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دست در تن تن بسیار مزن ای مطرب / رونقی می دهش از شعر نکو گفتاری
جان این تن تن بیهوده تو شعر خوش است / هست هر تن که در او جان نبود مرداری