جامی › شمارهٔ ۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به نان خشک کاوردی به پیشم / چرا باشی به جود خویش غره
کماج خیمه را ماند که نتوان / ز وی کندن به دندان نیم ذره
چو نان تو ز چوب آمد چه بودی / که بودی زآهنم دندان چو اره