جامی › شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غره دولت بود در صورت تیغت عیان / گفتم اینک یک دو حرف از دولت آخر زمان
دی کشیدی زلف در پی کی بود ای سرو ناز / عمر را پایان که بنمودی در او زلف دراز