انوری › در اظهار نیک‌نفسی خود گفته است| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من توانم که نگویم بد کس در همه عمر / نتوانم که نگویند مرا بد دگران
گر جهان جمله به بد گفتن من برخیزند / من و این کنج و به عبرت به جهان در نگران
در بد و نیک جهان دل نتوان بست ازآنک / گذرانست بد و نیک جهان گذران
جز نکویی نکنم با همه تا دست رسد / که بر انگشت نپیچند بدم بی‌خبران
نفس من برتر از آن است که مجروح شود / خاصه از گب زدن بیهدهٔ بی‌بصران
گاو در خرمن من هست مرا می‌شاید / ریش گاوی بود آبستنی از کون خران