سقاک الله ای دیار / که از دور روزگار
تهی مانده ای ز یار / من و جان بی قرار
به گرد تو اشکبار / چه پنهان چه آشکار
چو ابری که در بهار / کند گریه بر چمن
به هر هر منزل و مقام / که آن سرو خوشخرام
به یاران نشسته رام / به عشرت گرفته جام
وزان جام شادکام / به جایی نهاده گام
برآنجای صبح و شام / نهم روی خویشتن
درین دلگشا محل / چو فردوس بی بدل
ز دوران پر حیل / چه بینم بجز خلل
کنم تا برد اجل / سر رشته امل
گهی ناله بر طلل / گهی گریه بر دمن
به هر جا زمین نشین / شد آن یار نازنین
به چشم من غمین / که دارد به تیغ کین
به جانم غمش کمین / خس و خار آن زمین
به از سرو و یاسمین / به از سنبل و سمن
دلی دارم ای نسیم / ز هجران او دو نیم
چو هر بزم را ندیم / تویی ناکشیده بیم
گذر کن بر آن حریم / که آن مه بود مقیم
درآن روضه نعیم / بگو شرح حال من
چو آن یار دل گسل / به قتلم دهد سجل
وزآن قتل تنگدل / به رفتار معتدل
به خاکم رسد خجل / به جانش کنم بحل
ز شوقش چو گل ز گل / زنم چاک پیرهن
درین خطه خطر / حذر جامیا حذر
که با طبع نکته ور / کنی دعوی هنر
به کف چو نبودت زر / سخن گر شود گهر
کجا یار سیمبر / نهد گوش بر سخن