جامی › شمارهٔ ۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روشن گهری که جان پاکان سفته ست / گرد غفلت ز خوابناکان رفته ست
کان الله ولا شی ء معه گفت یکی / وان دیگری الان کما کان گفته ست