جامی › شمارهٔ ۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون سوی من ای جان و جهان دیر آیی / خواهی بکشی زودم ازان دیر آیی
گر عمر نهم نام تو یا جان چه عجب / چون عمر روی زود چو جان دیر آیی