جامی › شمارهٔ ۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گل گر چه کشد سرزنش از خار درشت / رو با تو و بر درخت خود دارد پشت
با قد تو شاخ گل مگر دعوی کرد / کش گل به طپانچه می زند غنچه به مشت