جامی › شمارهٔ ۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل بهر تو صد تیغ ملامت خورده ست / صد زخم ز تیغت به قیامت برده ست
در عهد تو چون کسی سلامت طلبد / روزی که تو زاده ای سلامت مرده ست