انوری › در قناعت و خویشتن‌داری| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای به دریای عقل کرده شناه / وز بد و نیک این جهان آگاه
چون کنی طبع پاک خویش پلید / چه کنی روی سرخ خویش سیاه
نان فرو زن به خون دیدهٔ خویش / وز در هیچ سفله سرکه مخواه