ای بر در بامداد پندار / فارغ چو همه خران نشسته
نامت به میان مردمان در / چون آتشی از چنار جسته
ما را فلک گزاف پیشه / بر آخر شرکت تو بسته
نارسته ز جهل و برده هر روز / نوباوهٔ احمقی برسته
با شومی جهل هرکه در ساخت / فالش نکند فلک خجسته
طفلند ممیزان و زینند / احرار چو دایه سینه خسته
باری چو درخت سست بیخی / کم ده به تبر ز شاخ دسته
در مجلس روزگارت این بس / کز درزه رسیده‌ای به دسته
طوفان منازعت مینگیز / ای ساکن کشتی شکسته
اف از خور و خواب اگر نبودیم / در سلک تناسب از تو رسته