انوری › در حسب حال خویش گوید| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تو با من نسازی که از صحبت من / ملامت فزاید شما را و تاسه
تو زر خواهی و من سخن عرضه دارم / تو در فاژه افتی و من در عطاسه
نه هرجا که باشد سخن زر نباشد / که پابند زر دیده‌ام صد حماسه
نه من بوفراسم امیر قبیله / تو خود می‌شناسی به علم فراسه
کتاب و کراسه است اینجا تجمل / چه آید ترا از کتاب و کراسه
گرفتم بود گندمین نان چو پاسخ / نباشد نه خوردی خدنگ و نه کاسه