انوری › در مدیح| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنی که گر بخواهی از اقبال و سروری / تری ز آب و خشکی از آتش برون بری
داری مفرحی که دهد روح را غذا / سازی طریفلی که کنی دیو را پری
دست مبارک تو بخواهد همی درست / از خط راست نامهٔ شکل صنوبری
یارب چه طالعست که خود بی‌معالجت / بیمار به شود چو تو زان راه بگذری