تو ای سیف زنگ اجل چون نگیری / که الحق به انصاف درخورد آنی
بدین تیزی و روشنایی و گوهر / ترا در کجا می‌خورد زندگانی
نه در دست تقدیر ملکی بگیری / نه در حرب ایام خونی برانی
ترا ذوالفقار علی خود گرفتم / گران قلتبانی گران قلتبانی
حقوقی که در گردنت هست واجب / به گوش دلت چون فرو می‌نخوانی
بدین مایه داد و ستد بعد ماهی / چه تاخیر سردست چون می‌توانی
چرا قدر مردم ندانی ولیکن / تو مردم نه‌ای قدر مردم چه دانی
خرابی عالم ز تو هست پیدا / مباد آنکه اندر جهان تو بمانی