انوری › رباعی شمارهٔ ۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

این دل چو شب جوانی و راحت و تاب / از روی سپیده‌دم برافکند نقاب
بیدار شو این باقی شب را دریاب / ای بس که بجویی و نیابیش به خواب