ابوسعید ابوالخیر › رباعی شمارهٔ ۱۴۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گاهی چو ملایکم سر بندگیست / گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست
گاهم چو بهایم سر درندگیست / سبحان الله این چه پراکندگیست