انوری › رباعی شمارهٔ ۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سیاره به خدمت سپرد خاک درت / خورشید که باشد که بود تاج سرت
شد هر دو جهان به بندگی تو مقر / چونان که به بندگی جد و پدرت