انوری › رباعی شمارهٔ ۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دستم که به گوهر قناعت پیوست / پر بود و نبود آز را بر وی دست
با دست طمع مگر شبی عهدی بست / روز دگرش غیرت همت بشکست