انوری › رباعی شمارهٔ ۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با موزه به آب در دویدی به نخست / تا خرمن من به باد بردادی چست
چون تیز شد آتش دلم گشتی سست / خاکش بر سر که او نه خاک در تست