ابوسعید ابوالخیر › رباعی شمارهٔ ۱۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در سینه کسی که راز پنهانش نیست / چون زنده نماید او ولی جانش نیست
رو درد طلب که علتت بی‌دردیست / دردیست که هیچگونه درمانش نیست