انوری › رباعی شمارهٔ ۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در سایهٔ آن زلف مشوش که تراست / ای بس دل سرگشتهٔ غمکش که تراست
می‌بر دل و می ده غم و فارغ می‌رو / دور از دل من زهی دل خوش که تراست