انوری › رباعی شمارهٔ ۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون حسن تو رنج من به عالم سمرست / کارم چو سر زلف تو زیر و زبرست
دیدم ز غمت بسی جفاها لیکن / نادیدن تو ز هرچه دیدم بترست