انوری › رباعی شمارهٔ ۵۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با آنکه دلم در غم هجرت خونست / شادی به غم توام ز غم افزونست
اندیشه کنم هر شب و گویم یارب / هجرانش چنین است وصالش چونست