کسایی › شمارهٔ ۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت / جز این بود مرا طمع و جز این بودم الچخت
جز این داشتم اومید و جز این داشتم الچخت / ندانستم از او دور گواژه زندم بخت